De laatste dagen in Japan... en dan terug naar België!

Zo. Ondertussen is het al woensdag. Dat betekent dat ik bijna naar huis ga... Dit zal dan ook mijn laatste blog zijn, want daarna kan je alles dat er nog gebeurd is vragen aan mij in levende lijve :-).

Zaterdag was dus het feestje voor Zanzan. Het was een cakefestijn! Zoveel cake! Ze vertrok 's avonds, dus hebben we dat in de late namiddag gehouden. We hebben haar dan nog vergezeld tot aan het station. Het was een leuk feestje, maar het eindigt natuurlijk wel triest. Zondag en maandag heb ik niets bijzonders gedaan, behalve mijn valies beginnen maken. Ik wou zeker zijn dat ik niet teveel kilo's had, maar het ziet er naar uit dat het geen enkel probleem zal zijn. Gisteren (dinsdag) ben ik voor de laatste keer naar Kawaramachi gegaan (de winkelbuurt). Net buiten Kawaramachi is ippodo, een zeer goede theewinkel. Ik heb dan een voorraadje ingeslagen om naar huis te komen ;-). In de namiddag zijn we dan gaan lunchen in sweets paradise... Dat is een tabehoudai (zoveel je kunt eten in anderhalfuur) van voornamelijk dessertjes. Ze hadden ook pasta en rijst. Tjah, een uur lang deden we niets anders dan eten, maar daarna werd het moeilijk :p. Ik heb de rest van de dag niets meer gegeten. Het was dus een leuke trip, maar hij eindigde minder tof... Mijn fiets (en die van Fien en Elsa) was weg! Ik moet toegeven, wij parkeren die illegaal (zoals iedereen). Je mag in de buurt van Kawaramachi NERGENS u fiets parkeren. Daar viel niet veel aan te doen, dus moesten we met de bus terug. Maar, normaal kun je de fiets terug gaan ophalen in een depot en dan moet je 2300 yen betalen... Ik heb die fiets niet meer nodig, dus ik vond het een beetje stom om hem te gaan halen. We hebben dan een van de buddies geconsulteerd (want de fietsen zijn eigendom van het huis hier). Gelukkig mogen we het zo laten, maar ik voel mij er toch een beetje slecht bij. Het probleem is dat ik niet echt tijd meer heb en het geldverspilling is voor mij.

Nu resten er mij nog drie volle dagen in Japan. Vandaag is het Chinees Nieuwjaar en omdat ik redelijk wat Chinese vrienden heb, vier ik mee met hun vanavond :-). Donderdag moet ik dan alles opruimen en vrijdag zal het afscheid worden, want vrijdagavond vertrek ik naar de luchthaven. De vlucht is zaterdagochtend.

Dus... Tot binnenkort!

Uji!

In het begin van de vakantie heb ik een aantal rustdagen genomen, maar ik begon mij al snel te vervelen, dus heb ik dan maar plannen gemaakt voor deze week ^-^. Dinsdag hebben we (dat zijn ik, Fien, Mathilde en Elsa altijd in de rest van de blog, met af en toe nog iemand bij) eerst een matcha-party gehouden. Ik had al een hele tijd geleden matcha gekocht en daar hebben we nu van gedronken. Elsa was dan ook om de snoepjes geweest die bij matcha horen, dus we waren volledig in orde. Daarna hebben we naar een paar films gekeken. Omdat Mathilde eerst met haar broer moest skypen waren we kaartspelletjes beginnen doen om de tijd te doden... Ik ben eigenlijk niet altijd even leuk als ik een spelletje doe. Als ik verlies, begin ik meestal vies te zijn en het spel te saboteren, als ik win, lach ik iedereen uit... Toen we tussen de twee films door ook een kaartspel deden, kreeg Mathilde wel erg veel zenuwen van mij... (Ik had al de hele dag gewonnen en was dus wel in een erg zelfingenomen bui).

Woensdag hadden we lunch met een Japanse vriendin. Zij bracht ons naar een Japans restaurant met kotatsu (dat is een laag tafeltje met een verwarming eronder en dekens ernaast waar je dan je benen ondersteekt, dat is in de winter lekker warm). Het eten zelf was niet traditioneel Japans, maar wel zeer lekker. Daarna ben ik begonnen aan... mijn administratie... Voor ik vertrek naar huis moet ik natuurlijk nog van alles regelen, en dus woensdag was de eerste stap.

Dan zijn we al bij donderdag! Zeker het hoogtepunt van mijn week! We zijn namelijk naar Uji geweest! Uji is bekend om twee dingen: de thee en Genji monogatori (het oudste romanverhaal ter wereld, geschreven door een Japanse hofdame meer dan 1000 jaar geleden, het verhaal speelt zich voor een deel af in Uji). Omdat ik dat allebei zeer interessant vind zijn we dus naar Uji geweest. Ik had een beetje opgezocht voor we vertrekken en ontdekt waar we een theeceremonie konden bijwonen. Dat was het eerste was we in Uji gedaan hebben. Onderweg naar het theehuis kwamen we wel langs allerlei winkels die niets anders verkochten als theeproducten. Ik heb mij flink ingehouden. De theeceremonie was zeer leuk. Ik heb altijd matcha-ceremonie gehad, maar blijkbaar is er ook sencha-ceremonie (sencha is wat wij kennen als groene thee, matcha is een poeder). Toevallig was het donderdag enkel sencha-ceremonie.
Daar ben ik wel blij om, want die ceremonie is helemaal anders. Zeer interessant dus om te zien en het snoepje en de thee waren natuurlijk erg lekker. De Japanse vrouwen die dat gaven waren trouwens zeer enthousiast omdat we in seiza konden zitten en japans praten (in zoverre dat we het kunnen, maar Elsa en Kiori (Taiwan) waren mee en die zijn A-levels, het hoogste dus, Kiori wordt waarschijnlijk volgend semester een seiki, dan mag ze lessen volgen met de Japanse studenten). Ik vond het zeer leuk.
Daarna hebben we het Ujigama-schrijn bezocht. Dit is het oudste intact gebleven schrijn in Japan (zo'n 1000 jaar oud). Het zag er dus ook wat anders uit dan de andere schrijnen die we al bezocht hebben.
Toen was het al na de middag, dus gingen we op zoek naar lunch. Uji staat bekend om zijn chasoba, oftewel theenoedles (en ja, die zijn groen). Dat hebben we als lunch gegeten. Het was lekkerder als gewone noedles, maar ik smaakte toch niet echt thee erin :-).
In de namiddag zijn we naar het Genji-monogatori-museum geweest. Het was een redelijk klein museum, maar wel mooi. Toen gingen we ver naar huis, maar ik naar Uji gaan zonder matcha-ijs te hebben gegeten was natuurlijk onmogelijk. Het ijsje dat we gegeten hebben was matchasoftijs met daarop matchapoeder. Ik vond het lekker, maar het was wel nogal bitter volgens Elsa.
Voila, dat was het zowat. Vandaag (vrijdag) moet ik verder administratie doen. Dit weekend vertrekt Zanzan, dus gaan we morgennamiddag een klein feestje houden denk ik.  

Hello Kitty appelsap

De afgelopen dagen had ik het even heel druk! Donderdag heb ik de hele dag geleerd en naar de inhaalles geweest. Vrijdag was mijn examen pas in de namiddag, dus dan heb ik ook verder geleerd. Om halfdrie zijn we dan vertrokken naar de unief, want het examens was om 3uur... Of toch niet... De prof had zich vergist en ons het verkeerde uur gezegd! Alle Japanners wisten dat, want die hebben een mooi examenrooster (maar wij dus niet). We zaten dus allemaal mooi te wachten en om drie uur was de prof er nog niet... Lena is hem dan gaan zoeken. Hij is zich dan komen verontschuldigen en zei ons toen dat het examen pas om halfvijf was... Grrrr! Daar zaten wij dan. Ik ben dan een Hello Kitty appelsapje gaan kopen. Om halfvijf hadden we dan ons examen. Het waren open vragen en het examen duurde maar een uur. Het viel goed mee.

Het examen duurde dus tot halfzes, en om halfzes begon aan de andere kant van de campus de SKP (study in Kyoto program) completion ceremony... Iedereen zich dus meteen haasten naar daar. We hadden natuurlijk geen plaats meer in de zaal en moesten op stoeltjes gaan zitten die er helemaal achteraan waren bijgeplaatst. Nu, dat was eigenlijk niet erg, want de ceremonie was bijzonder saai. Na de ceremonie hadden we een receptie (zonder alcohol, maar met veel eten). Op de receptie werd niets anders gedaan dan foto's genomen met iedereen, het was ongelooflijk. Degene die "afstuderen" werden ook afgeroepen en ik heb dus een mooi certificaat gekregen en een cadeautje van Ritsumeikan. Na de receptie was er nog een slideshow en hebben sommige leerlingen opgetreden.

Dan werd het echt leuk, want zijn we met ongeveer 100 man naar een nomihoudai gegaan (zoveel je kunt drinken in anderhalfuur voor 1000yen (+/-10 euro)). De bediening was wel slecht, ze deden er heel lang over om ons drank te brengen, maar we hadden veel plezier.

Na de nomihoudai gingen Fien en Mathilde en nog wat anderen verder gaan vieren, maar ik had last van mijn maag en ben samen met Elsa naar huis gegaan.

Zaterdag hadden we een volgend afscheidsfeestje: die van in de dorm. Iedereen moest weer eens iets koken en ik heb appelmoes gemaakt. Dat is zo gewoon voor ons, maar hier echt iets "exotisch". Niemand kent dat hier, ik kreeg altijd rare reacties als ik appelmoes aan het maken was. Dat feestje was eigenlijk niet leuk, want na het eten moesten we allemaal een speech geven... Het werd echt triestig :-(.

Zo, voor mij is dus de vakantie begonnen. Ik kom nu ook echt bijna naar huis, het is nog een kleine 2 weken. Ik heb nog niet echt plannen voor deze week, maar die zullen wel nog komen :-).

Tot de volgende keer!

Matcha-ijs

Deze week had ik echt een grappige maandag. We hadden maar 2 lessen en hoewel de eerste les echt heel saai was, was de tweede les supergrappig. We moesten een speech geven over suggesties voor Japan (wat vind ik dat er (niet) moet veranderen?). Michelle zegt de hele tijd als ze Japans spreekt eto (zoiets als euhm) en Mathilde was dat tijdens haar speech begonnen tellen. Toen ze over de 20 zat stak Mathilde een papier op met het aantal opgeschreven. Nu, Michelle, ipv verder haar speech te geven, stopt met praten en vraagt Mathilde wat er is. Natuurlijk keek iedereen nu. Toen Michelle verder ging met haar speech was iedereen de eto's aan het tellen, die arme Michelle kon nog amper iets zeggen, iedereen was veel te hard aan het lachen (Michelle incluis).

In diezelfde les moesten we ook de cadeautjes geven aan elkaar. Sommige cadeautjes waren tof (zoals dat van mij, ik heb thee gekregen) en andere waren grappig. Toen ik mijn cadeautjes gaf aan Jack (de klasgenoot die hier altijd rondsluipt op uren dat hij hier eigenlijk niet mag zijn), vond iedereen dat erg grappig en werd er veel gelachen. Toen moest Jack zijn cadeau geven. Nu, Jack en Mathilde hebben het hele semester bij elkaar in de groep gezeten telkens als we groepjes moesten vormen. Dat zijn gewoon nummertjes trekken, dus dat was wel echt enorm toeval. Toen we de namen moesten trekken voor de cadeautjes zaten ze daar ook mee om te lachen en Jack liet half-en-half weten dat hij Mathilde had. En dat hij al wist wat hij haar ging geven: een gesigneerde foto van hemzelf. Jack bleek niet Mathilde te hebben, maar Dominiek. Maar, speciaal voor Mathilde had hij toch een cadeau voor haar... Een gesigneerde foto van hemzelf... (met daarop: to my biggest fan).

Als laatste grappige cadeautje hadden we natuurlijk Michelle, die voor Fien iets moest verzinnen. Ze had een prachtige tekening gemaakt (let op, sarcastisch!) van verscheidene inside-jokes die wij (voornamelijk in de keuken) gemaakt hebben.

De les was dus eens erg leuk. Maar de grappige dag was nog niet op zijn einde. 's Avonds in de keuken zat ik samen met Fien, Mathilde en Elsa. Meestal zien wij elkaar wel in de keuken, maar zelden komen we op hetzelfde moment toe en nog veel minder vaak eten we ook op hetzelfde moment. Maar dat was nu wel eens het geval. Tjah, ik weet niet meer waar we allemaal grapjes over zitten maken hebben, maar het waren er veel en ze waren erg grappig.

Dinsdag was dan weer erg saai en woensdag was ook niet direct memorabel. Ondertussen nader ik het einde van mijn werk hier ^-^, enkel nog een examen vrijdag en dan ben ik klaar :-).

Verder eet ik bijna elke avond matcha-ijs, iets wat ik erg zal missen als ik terug in België ben en daarom het zo vaak mogelijk probeer te eten nu.

Deadlines!

Deze week is al zeer druk geweest. Van de ene deadline naar de andere. Het begon dinsdag, op het programma stond: paper voor Japanese Society en presentatie voor Japanese Economy, dan gevolgd door woensdag: presentatie Japans onderzoek (in het Japans) en test Japans. Donderdag  had ik wel niets van deadlines, ik had dan maar ook een les en daarna theeceremonie.

Jammer genoeg was dat de laatste theeceremonieles die ik gehad heb, maar hij was wel heel leuk. Nu, Mathilde voelde zich niet goed en ging niet gaan. In haar plaats is Fien meegekomen. Omdat het de laatste les was, overliep de sensei de namenlijst... En bij Mathilde stak natuurlijk Fien haar hand op. Voor alle buitenlandse studenten natuurlijk grappig, want die weten allemaal dat Fien niet Mathilde is, maar de sensei kan onze gezichten niet onthouden, dus hij had niets in de gaten. Fien had veel geluk, want deze keer moesten we enkel gast zijn. We hebben een volledige theeceremonie gehad als gast. Dat betekende wel de hele tijd in seiza zitten en met drie gasten duurt dat wel even. Omdat er maar 8 groepen waren en er eigenlijk 9 konden gaan, mochten drie mensen nog eens extra gaan. In seiza zitten is niet aantrekkelijk, maar nog een keer matcha drinken kon ik niet laten. Dus ik heb twee keer matcha gehad in de laatste les \(^o^)/.

Vrijdag was de ergste deadline-dag: Grote test Japans, essay+notebook voor Japanese Culture, speech en luisteroefening voor Japans spreken/luisteren.  De les van Japans spreken/luisteren was echt erg deze keer, drie luistertoetsen en dan nog een speech geven, maar gelukkig zit het er nu op. De laatste les was Foreign Relations of Japan. We hebben eindelijk ons mid-term teruggekregen. Die van ons waren goed en plotseling heeft de leraar zich gerealiseerd dat er Europeanen in zijn les zitten. Hij was ons erg goed gezind. We hebben de drukke week dan mooi afgesloten door te gaan eten naar de Indiër dicht bij school en een film kijken allemaal samen in Mathilde's kamer daarna.

Vandaag heb ik maar een ding gedaan: paper schrijven voor Japanese Economy. En morgen zal mijn dag er ook niet echt erg anders uitzien.

Eindelijk een feestdag waarop we niet naar school moeten!

Ik dacht, het is weer eens tijd voor een blog, dus hier is ie! Deze week had ik dus nog 3 dagen vakantie, maar veel heb ik dan niet gedaan. Ik heb voornamelijk geleerd. Maandagavond zijn we wel nog nieuwjaar gaan vieren met Ryosuke, Miki en Mickaël. We zijn dan naar het café waar ik de allereerste keer nomihoudai had teruggegaan en daar hebben we weer nomihoudai gedaan. Deze keer heb ik wel een drankje ontdekt dat wat weg heeft van jenever.

Donderdag hadden we weer gewoon les en dus ook theeceremonie! Het snoepje deze keer was echt afschuwelijk! Maar de thee was zoals altijd zeer lekker! Volgende week is het al de laatste les, boehoe :'(. Vrijdag had ik een hele dag les en na de les had ik nog een afspraak met mijn groep van Japanese Economy, dinsdag hebben we een presentatie. Alles ziet er in orde uit. Omdat we met zoveel zijn moet je uiteindelijk maar 2 minuten praten ofzo. Nu heb ik tegen volgende week wel een heleboel deadlines (2 papers, 3 presentaties, 2 kleine toetsen Japans en een grote toets Japans), dus heb ik zaterdag heel de dag gewerkt aan mijn presentaties en Japans geleerd (mijn papers heb ik in de kerstvakantie gedaan). Het zijn hier ook solden in januari, dus zijn we zondag gaan winkelen!!! :-) Dat was leuk! Vandaag, maandag, is een feestdag, dus moet ik niet naar de les. Altijd leuk. Dus kan ik verder werken aan mijn presentaties. Minder leuk. 

Voor Japans luisteren moeten we een cadeautjesuitwisselingding doen. Zoals in het lager tijdens kerst. We hebben allemaal een naam getrokken en voor die persoon moeten we een cadeautje voorzien. Het hoeft geen geld te kosten. Ik wou Michelle hebben, want ik wist al wat ik voor haar wou kopen: een wortel (ik ben erg bezorgd dat ze nooit groenten eet en we maken daar vaak grapjes over). Jammer genoeg heb ik niet Michelle getrokken. Ik heb een klasgenoot getrokken die samen is met een meisje uit mijn dorm, en hij woont in de andere dorm. Nu, je mag hier niet zomaar gasten hebben 's nachts, anders moet je betalen en een formulier invullen. Tjah, ik woon op dezelfde verdieping als zijn vriendin en af en toe kom ik hem dan eens tegen op een uur dat hij hier helemaal niet meer mag zijn. Iedereen weet dat denk ik, behalve Yamazaki. Dus ik ga hem zo een van die formulieren geven die je normaal moet invullen (maar dat doen ze dus nooit :p).

Ik vraag mij af wie mij getrokken heeft. Uiteindelijk is dat wel moeilijk vind ik, behalve enkele mensen uit mijn klas (Fien, Mathilde en Michelle (en Laura en Olivia ook een beetje)), ken ik ze niet echt en zij mij ook niet. Wat moet je dan geven.

Hoipoi!

Ik was mij een klein beetje aan het vervelen en ik dacht, laat ik eens iets op mijn blog schrijven. Nuja, ik heb de afgelopen 2 dagen wel niets spannends gedaan. Ik heb namelijk geleerd (ben net klaar). Flink hé. Ik heb mijn kanji voor de test vrijdag geleerd en ik heb zelfs 2 papers geschreven. Nu moet ik nog een paper doen, maar die deadline is pas tegen het einde van de maand.

Ik ben op mijn vorige blog nog vergeten vermelden (eigenlijk had ik er wel aan gedacht, maar ik was te moe) dat ik mijn 'fortune' (Nederlands wordt hoe langer hoe moeilijker) voor het nieuwe jaar getrokken heb. Ik heb 'Excellent', joepie, het beste! Dus iedereen die bij mij in de buurt loopt kan gewoon niets verkeerds overkomen! Zo kwamen we terug van ons etentje op nieuwjaarsdag als de bus plotseling een rare toer doet. We stappen uit en we moesten naar rechts gaan (volgens onze beredenering). We zijn dan een grote straat rechts ingeslagen, maar we hadden nog steeds geen herkenningspunten.

Toen ben ik beginnen denken: 'laat dit de straat van gyômu zijn' (gyômu is een supermarkt vergelijkbaar met de Aldi ofzo). En! Wat raad je? Inderdaad, het was de straat van gyômu. Mijn goed fortune heeft ons gered zou ik zo zeggen :-). Ondertussen zit mijn vakantie er al ver op (ik moet vanaf donderdag terug naar school) en komt er een verlengd weekend aan (eindelijk een vakantiedag die we wel  krijgen! Ook al zijn we daarvoor eens een zaterdag naar de les gemoeten...).

De sneeuw hier is al even plots als hij gekomen is weer weggegaan. Nog een paar dretsjes (oeioei, wat voor woord is dat nu) aan de kant van de weg, maar dat is ook alles. Hier ga ik het alweer bij laten, want ik heb echt niets meer te vertellen (tenzij jullie geïnteresseerd zijn in mijn paper over karôshi (dood door overwerk) of mijn essay over waarom België matcha zou moeten importeren?). Euhm, de meerderheid niet vermoed ik :-).

Gelukkig nieuwjaar!

Beste wensen voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat iedereen een leuke oudejaarsavond heeft gehad.

Hier in Japan was het wel de moeite, om te beginnen hebben we voor het eerst sneeuw gehad! En voor enkele van mijn vrienden hier was dat zelf de eerste keer dat ze sneeuw zagen! We hebben dan ook een sneeuwballengevecht gehouden :-). Overdag heb ik niet zoveel gedaan, behalve dan het sneeuwballengevecht. We zijn om halfnegen vertrokken en beginnen vieren. Doordat het zo hard had gesneeuwd konden we wel onze oorspronkelijke planning niet uitvoeren en zijn we binnen wandelafstand van de dorm gebleven.

Eerst zijn we naar een "café" hier in de buurt geweest, waar ze zelf een nomihoudai hadden (all-you-can-drink). Ik heb verschillende rare drankjes geprobeerd, maar besloot uiteindelijk dat umeshu (pruimenwijn) toch het beste op de kaart was. Eerst waren we een enkel Europees gezelschap, maar toen Kathleen later aankwam hadden we er ook een Aziaat bij :p (ze is van de Filippijnen).

Om middernacht zijn we dan vertrokken naar een schrijn hier 5 minuutjes wandelen vandaan. Het is een erg klein schrijn en normaal spendeer ik er niet veel aandacht aan, maar nu gingen we daar dus naartoe... De Japanners waren echt supervriendelijk! Ze nodigden ons direct uit om "binnen" (het is in openlucht, maar ik bedoel dus op het terrein) te komen en we kregen ook meteen sake in ons handen! De sake was zeer lekker, hij was opgewarmd aan het kampvuur dat er brandde en de kopjes waren gemaakt van bamboe! Echt chic! Jammer genoeg moesten we ze terug afgeven (enkel Fien heeft het hare nog, want ze had dat in haar broekzak gestoken en daarna vergeten... Jaja, daar geloof ik niets van :p). Daar hebben we dus een tijdje rondgehangen en toen wouden we wel iets eten. De lokale sukiya (rijst-fastfoodketen) was open en dus zijn we daar iets gaan eten. Om af te sluiten heb ik nog met mijn familie geskyped, en dat was het dan.

Vandaag hadden we om halftwee afgesproken allemaal samen om naar het gouden paviljoen (kinkakuji) te gaan kijken. Iedereen is daar wild enthousiast over als het gesneeuwd heeft. Het was inderdaad mooi :-).

Deze avond zijn we dan allemaal samen (dus eigenlijk nog steeds ongeveer het hele gezelschap waar ik gisteren mee beginnen vieren ben) iets gaan eten. Het restaurant waar we naar toe wouden was jammer genoeg gesloten, maar na een beetje zoeken vonden we een goed alternatief. Nu ben ik toch al een beetje moe, dus ik ga het hierbij laten.

Slaapwel!